Mickiewicz Adam — Dzieła
Jeden z Trzech Wieszczów romantyzmu (obok Słowackiego i Krasińskiego, ale tak naprawdę to jeden z czterech – wszyscy uparcie wykluczają z towarzystwa Norwida). Adam Bernard Mickiewicz był geniuszem. Nie można z tym faktem dyskutować. Mistyk o srogim spojrzeniu, poeta, żołnierz, wykładowca akademicki, filozof, działacz religijny i polityczny, tłumacz, publicysta, dramatopisarz, bonapartysta, słowiański bard i poeta przeobrażeń. Prowadził burzliwe życie w burzliwych czasach. Urodził się 24 grudnia 1798.
W 1812 roku był świadkiem marszu wojsk napoleońskich na Moskwę i w tym samym roku był świadkiem ich odwrotu, po klęsce. W trakcie studiów na Cesarskim Uniwersytecie Wileńskim założył słynne Towarzystwo Filomatyczne, które przerodziło się po czasie w tajną organizację proniepodległościową i patriotyczną.
Od 1819 roku Mickiewicz pracował jako nauczyciel. W 1822 roku zainicjowano go jako czeladnika do masonerii. W 1823 roku aresztowano go i skazano na zsyłkę w głąb Rosji za udział w tajnych organizacjach studenckich. Miał tam pracować jako nauczyciel. Przez kilka lat mieszkał w Rosji – odwiedził Krym, Odessę, Moskwę i Sankt Petersburg. Poznał Puszkina, Żukowskiego i zetknął się z dekabrystami. Następnie podróżował – odwiedził Niemcy, Włochy, Szwajcarię i Paryż, do którego dotarł w roku 1832, gdzie pozostał przez następne 20 lat. W 1834 roku ożenił się z Celiną Szymanowską, z którą miał sześcioro dzieci. W 1841 roku związał się z mesjanistą Andrzejem Towiańskim i został głównym propagatorem nurtu, na wskutek czego stracił posadę wykładowcy, gdyż w swych mowach wychwalał Napoleona oraz właśnie mesjanizm. Z Towiańskim zerwał kontakty trzy lata później.
Mickiewicz był żarliwym krytykiem Kościoła katolickiego i oskarżał instytucję o sprzeniewierzenie się wartościom chrześcijańskim. Zmarł próbując utworzyć legion polski i legion żydowski do walki z carską Rosją na terenach Turcji. Co ciekawe nie przepadał za swym kolegą po piórze, drugim wieszczem Słowackim i malowniczo sobie dogryzali. Ich relacja dała początek internetowej zabawie, gdzie w mediach społecznościowych dwóch poetów przerzuca się wymyślonymi przez internautów, ale nawiązującymi do charakteru ich stylu, inwektywami. W rzeczywistości ich konflikt nie był tak żarliwy. Różnili się we wszystkim, choć dorównywali sobie talentem i potrafili sobie dopiec, ale bywały okresy, że wypowiadali się o sobie w sposób bardzo pochlebny.
Zbiór dzieł zawiera następujące tytuły:
| Tom | Tytuły |
|---|---|
| Tom 1 | Wiersze |
| Tom 2 | Powieści poetyckie |
| Tom 3 | Utwory dramatyczne |
| Tom 4 | Pan Tadeusz |
| Tom 5 | Pisma prozą, cz. I |
| Tom 6 | Pisma prozą, cz. II |
| Tom 7 | Pisma prozą, cz. III |
| Tom 8 | Literatura słowiańska. Kurs pierwszy |
| Tom 9 | Literatura słowiańska. Kurs drugi |
| Tom 10 | Literatura słowiańska. Kurs trzeci |
| Tom 11 | Literatura słowiańska. Kurs czwarty |
| Tom 12 | Trybuna Ludów |
| Tom 13 | Pisma różne |
| Tom 14 | Listy, cz. I |
| Tom 15 | Listy, cz. II |
| Tom 16 | Listy, cz. III |





