Tatarkiewicz Władysław — Dzieła
Urodzony 3 kwietnia 1886 roku w Warszawie Władysław Tatarkiewicz jest jednym z najbardziej znanych estetyków w Polsce. Syn prawnika Ksawerego Tatarkiewicza
i Marii Brzezińskiej herbu Lubicz. Był filozofem, wykładowcą, historykiem filozofii, etykiem, historykiem sztuki, dziennikarzem, varsavianistą, członkiem Polskiej Akademii Umiejętności i Polskiej Akademii Nauk. Wszechstronny naukowiec, który studiował na najznamienitszych uniwersytetach i zaliczał się do członków prestiżowych towarzystw naukowych w Europie.
Opracował semantyczną analizę szczęścia, w której dowodził, że nie istnieją wartości poza konkretnymi dobrami, choć mają charakter obiektywny. W swych badaniach na temat estetyki omówił precyzyjnie genezę, rozwój oraz znaczenie podstawowych pojęć estetyki: sztuki, piękna, formy, twórczości, odtwórczości i przeżycia estetycznego. Wydał Historię filozofii i Historię estetyki, które kształcą studentów do dziś.
Odznaczony Krzyżem Odrodzenia Polski, francuskim krzyżem kawalerskim Orderu Legii Honorowej, jako pierwszy otrzymał Nagrodę im. Księdza Idziego Radziszewskiego Towarzystwa Naukowego KUL za całokształt dorobku naukowego w duchu humanizmu chrześcijańskiego.
Został także filistrem honoris causa korporacji akademickiej Aquilonia i otrzymał nagrodę państwową I stopnia. Zmarł w 1980 roku i został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim.
Zbiór dzieł zawiera następujące tytuły:
| Tom | Tytuły |
|---|---|
| Tom 1 | Historia estetyki, tom 1 |
| Tom 2 | Historia estetyki, tom 2 |
| Tom 3 | Historia estetyki, tom 3 |
| Tom 4 | Historia filozofii, tom 1 |
| Tom 5 | Historia filozofii, tom 2 |
| Tom 6 | Historia filozofii, tom 3 |
| Tom 7 | O szczęściu |





