Eco Umberto — Dzieła
Urodzony 5 stycznia 1932 roku we włoskiej Alessandrii Umberto Eco to niewątpliwie człowiek legenda. Zasłynął najbardziej jako powieściopisarz, ale zajmował się również filozofią, estetyką, teorią komunikacji, semiologią oraz pracą akademicką i dziennikarstwem. W tej ostatniej dziedzinie znalazł się też polski akcent – po marcu 1968 roku napisał dwa reportaże o Warszawie.
Był także wybitnym mediewistą i znanym w środowisku bibliofilem. „Nie myśl, że książki znikną” – miał powiedzieć w jednym z wywiadów. Dbał o prawdziwość tego twierdzenia, bo jego biblioteka liczyła ok. 50 tysięcy tomów.
Pisał powieści, felietony, opowiadania, eseje, książki dla dzieci i młodzieży, prace dotyczące teorii literatury, komunikacji i estetyki. Jego książki posiadają cechy dzieła otwartego (teorii stworzonej przez polskiego architekta fińskiego pochodzenia Oskara Hansena). Eco nie tworzył nigdy dzieła zamkniętego, ale w niezwykle kunsztowny i uwodzicielski sposób stymulował czytelnika do własnej interpretacji oraz do budowania własnego kontekstu.
Fascynował się na równi sztuką średniowieczną i kulturą popularną – był wytrawnym znawcą komiksów, czego dał wyraz w Tajemniczym płomieniu królowej Loany oraz specjalistą w analizie postaci Jamesa Bonda.
Zbiór dzieł zawiera następujące tytuły:
| Tom | Tytuły |
|---|---|
| Tom 1 | O bibliotece |
| Tom 2 | Imię róży |
| Tom 3 | Dzieło otwarte |
| Tom 4 | Sztuka |
| Tom 5 | Drugie zapiski na pudełku od zapałek |
| Tom 6 | Trzy opowieści |
| Tom 7 | Trzecie zapiski na pudełku od zapałek |
| Tom 8 | Filozofia frywolna |
| Tom 9 | Wahadło Foucaulta |
| Tom 10 | Między kłamstwem a ironią |
| Tom 11 | Zapiski na pudełku od zapałek |
| Tom 12 | O literaturze |



