Wiadomo, że dajemy pre­zenty by:

- odwdzię­czyć się

- zyskać przy­chyl­ność

- zre­ha­bi­li­to­wać się

- pod­nieść rangę jakie­goś wyda­rze­nia lub uro­czy­sto­ści

- czy po pro­stu uho­no­ro­wać kogoś

Prezenty wymie­niane były od zara­nia dzie­jów. Były dźwi­gnią potęż­nej reguły wza­jem­no­ści, dzięki któ­rej kry­sta­li­zo­wały się pierw­sze orga­ni­zmy spo­łeczne. Będąc zaląż­kiem wymiany towa­ro­wej stały się czyn­ni­kiem roz­woju cywi­li­za­cyj­nego. Społeczna reguła wza­jem­no­ści gwa­ran­to­wała, że dar­czyńcy nie uby­wało, bo zgod­nie z nią otrzy­my­wał w ramach rewanżu inne potrzebne mu dobra. Niektórzy naukowcy nawet twier­dzą, że wła­śnie ta wymiana w ramach hono­ro­wego łańcu­cha zobo­wią­zań uczło­wie­czyła naszych przod­ków.

Co jest tak naprawdę ukry­tym motywem naszego działania?

Czy nie zda­rzało się tak, że gdy już kupimy wytworny pre­zent to nie możemy docze­kać się chwili by go wrę­czyć? Czy nie czu­jemy się pod­eks­cy­to­wani niczym nasto­latka, wybie­ra­jąca się na pierw­szą randkę? Właśnie! O czym to świad­czy? Czy nie myślimy przy­pad­kiem … o sobie.  Niecierpliwie cze­kamy na reak­cję, jaką wywrze nasz ory­gi­nalny pre­zent. Czy doce­niony zosta­nie nasz pomy­słowy wybór i zauwa­żony wyra­fi­no­wany smak? Czasami nawet wstrzy­mu­jemy oddech, cze­ka­jąc na tę chwilę. Liczymy na to, że odpie­czę­to­wa­niu pre­zentu towa­rzy­szył będzie okrzyk zasko­cze­nia i wybuch radości?

Kupując »>