Za­da­nie iście her­ku­le­so­we. Kto mógł­by wie­dzieć, poza sa­mym Oj­cem świę­tym, co chciał­by trzy­mać na biur­ku? Naj­le­piej by­ło­by za­py­tać wprost. Ale jak? Mia­ła to być prze­cież wiel­ka nie­spo­dzian­ka. Za­czę­li­śmy, więc stu­dio­wać hi­sto­rię ży­cia Ka­ro­la Woj­ty­ły. Chcie­li­śmy do­trzeć do jego ulu­bio­nych lek­tur, au­to­rów, fa­scy­na­cji. Był, jak wia­do­mo, czło­wie­kiem o nie­skoń­cze­nie wie­lu za­in­te­re­so­wa­niach. A to mia­ło być coś nie­zwy­kłe­go i oso­bi­ste­go. Wie­le tro­pów oka­zy­wa­ło się zbyt oczy­wi­stych. Na­gle, po dłu­go­trwa­łych po­szu­ki­wa­niach, na­tra­fi­li­śmy na je­den z de­cy­du­ją­cych mo­men­tów w ży­ciu mło­de­go Ka­ro­la Woj­ty­ły.››› Na bacz­ność – choć nie by­łem w woj­sku – po­sta­wił mnie te­le­fon z Kan­ce­la­rii Pre­zy­den­ta, kie­dy do­wie­dzia­łem się, że mamy przy­go­to­wać coś spe­cjal­ne­go dla Ja­vie­ra So­la­ny. Pre­zy­dent RP je­chał w 1999 r. do Ma­dry­tu na de­cy­du­ją­ce roz­mo­wy o przy­stą­pie­niu Pol­ski do NATO. Wy­my­śle­nie sto­sow­ne­go pre­zen­tu dla se­kre­ta­rza ge­ne­ral­ne­go spa­dło na nas na­gle, a ter­min był na „w­czo­raj” Je­dy­nym roz­sąd­nym roz­wią­za­niem mo­gła być eks­klu­zyw­na książ­ka ar­ty­stycz­na o te­ma­ty­ce mi­li­tar­nej. Czymś na­le­ża­ło­by się po­chwa­lić. Tyl­ko, czym? Na­sza ów­cze­sna „po­tę­ga woj­sko­wa” nie nada­wa­ła się za bar­dzo do tego, aby się nią szczy­cić. Od cze­go jed­nak jest hi­sto­ria? W XVI i XVII wie­ku mo­gli­śmy na­praw­dę im­po­no­wać wspa­nia­le roz­wi­nię­tym uzbro­je­niem. By­ło ono tak pięk­nie wy­ko­na­ne, że do dziś przed­mio­ty daw­niej słu­żą­ce woj­sku przed­sta­wia­nie są w al­bu­mach jako dzie­ła sztu­ki. Wy­bra­li­śmy do uni­ka­to­wej opra­wy pra­cę Zdzi­sła­wa Ży­gul­skie­go „Sta­ra broń w pol­skich zbio­rach” z ap­pen­di­xem po an­giel­sku. By­ły w nim pięk­nie in­kru­sto­wa­ne ka­mie­nia­mi szla­chet­ny­mi, sre­brem i zło­tem tar­cze, bu­ła­wy, głow­nie mie­czy, kon­ce­rzy, zbro­je, sio­dła, itp. By­ło na co po­pa­trzeć! Wy­szła bar­dzo eks­klu­zyw­na książ­ka. Pre­zy­dent za­wiózł ją do Ma­dry­tu, po­da­ro­wał So­la­nie, i …przy­ję­to nas do NATO. Czy mo­że być coś bar­dziej traf­ne­go i wy­ra­fi­no­wa­ne­go niż eks­klu­zyw­na książ­ka ar­ty­stycz­na Co mo­że mieć tak du­ży ła­du­nek in­te­lek­tu­al­ny i es­te­tycz­ny? Jaki pre­zent mo­że mieć tak su­ge­styw­ną wy­mo­wę i być tak świet­nie do­bra­ny i ode­bra­ny? Dla wie­lu wiel­kich tego świa­ta kan­ce­la­ria za­ma­wia­ła u nas książ­ki ar­ty­stycz­ne, uzna­jąc że książ­ki luk­su­so­we to naj­lep­sze pre­zen­ty. Byli wśród nich Jan Pa­weł II, Be­ne­dykt XVI, ro­dzi­ny kró­lew­skie, hie­rar­cho­wie ko­ściel­ni, po­li­ty­cy, dy­plo­ma­ci i lu­dzie kul­tu­ry z ca­łe­go świa­ta, ale to już zu­peł­nie inna hi­sto­ria. Pre­zent nie mo­że być ba­nal­ny i po­wszed­ni. Za­nim do­ko­na się traf­ne­go wy­bo­ru war­to sko­rzy­stać ze spraw­dzo­nych wzor­ców. I wła­śnie eks­klu­zyw­ne książ­ki ar­ty­stycz­ne są nie­za­stą­pio­nym wyj­ściem z tej pa­to­wej sy­tu­acji. Spe­cjal­ne de­dy­ka­cje w książ­ce, dru­ko­wa­nej na czer­pa­nym lub ar­ty­stycz­nym pa­pie­rze, za­pach, ini­cja­ły tło­czo­ne 23–ka­ra­to­wym zło­tem i uni­ka­to­we pod wzglę­dem ar­ty­stycz­nym opra­wy skór­ko­we, per­ga­mi­no­we albo ju­bi­ler­skie nie­praw­do­po­dob­nie za­ska­ki­wa­ły ad­re­sa­tów, przy­no­sząc du­mę obu stro­nom zaś dar­czyń­com gwa­ran­to­wa­ły dłu­go­trwa­łą wdzięcz­ność.›››