Dzieje Piotra Włostowica, książka artystyczna

Jak nie­bez­pieczna może być intryga nie­wie­ścia. Jak dziw­nie toczy się koło for­tuny, by po osią­gnię­ciu naj­wyż­szych zaszczy­tów spaść na dno nico­ści, tra­cąc wszystko – cześć, zdro­wie, mają­tek i powstać jak feniks i by z kolei po śmierci doznać podob­nie zawi­łych losów, toczą­cych się znowu nie­praw­do­po­dob­nymi koleinami.

Ostatnio uka­zała nie­zwy­kła książka biblio­fil­ska pt. Kronika opo­wia­da­jąca dzieje Piotrowe, o jed­nej z naj­więk­szych postaci Śląska Piotrze Włostowicu. Książka sty­li­stycz­nie nawią­zuje do średnio­wie­cza. Praca nad nią rów­nież przy­po­mi­nała odle­głe dzieje.

Przez rok cały z bene­dyk­tyń­ską cier­pli­wo­ścią Sebastian Krupiński, dzień po dniu two­rzył ory­gi­nalne ilu­mi­na­cje, ini­cjały i bor­diury. Konsultacji histo­rycz­nych i sty­li­stycz­nych udzie­lali Olcha Sikorska, ks. Prof. Henryk

Romanik i pomy­sło­dawca edy­cji Tymoteusz Ley. Wszystkie prace odby­wały się pod wni­kli­wym nad­zo­rem Urszuli Kurtiak. Na szla­chet­nych papie­rach wytło­czono i opra­wiono ręcz­nie w skórę 300 nume­ro­wa­nych egzem­pla­rzy. 70 pierw­szych ksią­żek otrzy­mało histo­ryczną oprawę sakwową, w któ­rych karty pierw­szych 20 wolu­me­nów ozdo­biono ręcz­nie zło­tem duka­to­wym. Jest to książka, nad którą prace trwały naj­dłu­żej, jakby były wyko­ny­wane w średniowieczu.

Piotr Włostowic, bo on jest boha­te­rem KSIĄŻKI, herbu Łabędź był nie tylko naj­waż­niej­szą osobą w średnio­wiecz­nym Wrocławiu, ale i naj­bar­dziej wpły­wową posta­cią poli­tyczną Polski pierw­szej poł. XII w. Za życia Bolesława Krzywoustego otrzy­mał tytuł woje­wody – comes pala­ti­nus – który dawał mu pozy­cję dru­giej osoby w pań­stwie. Sprawował swój urząd w latach 1117 – 1125.

Historia Piotra Włostowica, książka artystyczna

Miał tak bujny i dra­ma­tyczny życio­rys, że wystar­czyłby jako inspi­ra­cja dla kilku poko­leń sen­sa­cyj­nych pisa­rzy. Mówiono, że jeź­dził z wikin­gami na wyprawy, zdo­był skarb króla Danii. oże­nił się z wnuczką cesa­rza bizan­tyj­skiego i zara­zem córką księ­cia kijow­skiego Świę­to­pełka. Ufundował 77 kościo­łów i 7 klasz­to­rów. We Wrocławiu do jego fun­da­cji nale­żały świą­ty­nie: NMP, św. Idziego, oo. Benedyktynów na Ołbinie z kościo­łem św. Wincentego, św. Michała i Wszystkich Świę­tych oraz kościół św. Marcina. Był wła­ści­cie­lem kul­to­wej góry Ślęży wraz z ota­cza­ją­cymi ją wio­skami, ziemi na Ołbinie, zlo­ka­li­zo­wa­nej w oko­li­cach dzi­siej­szych ul. Prusa, kard. Wyszyńskiego i Nowowiejskiej oraz wyspy Piasek na Odrze we Wrocławiu. Przyczynił się do roz­woju kul­tury w średnio­wie­czu. Dzięki niemu Wrocław stał się jed­nym z naj­po­waż­niej­szych ośrod­ków umy­sło­wych i kul­tu­ro­wych w ówcze­snej Polsce. Z powodu intrygi Agnieszki, żony ks. Władysława II Wygnańca, został oskar­żony o zdradę, ośle­piony i pozba­wiony majątku. Po ucieczce Władysława z Polski docze­kał się reha­bi­li­ta­cji. Zmarł 16 kwiet­nia 1153 roku. Został pocho­wany obok żony w kościele św. Wincentego we Wrocławiu. Jego losy po śmierci były rów­nie burzliwe.

Historia boha­tera daje wiele do myśle­nia. Uzmysławia jak przy­datne są dobre rela­cje z innymi, przy­jaź­nie, kon­takty towa­rzy­skie. Co zna­czy lojal­ność? Jak marne zna­cze­nie mogą mieć zaszczyty i bogac­twa? Tak samo jak dzi­siaj. Warto sko­rzy­stać z prze­sła­nia tej nie­zwy­kłej książki.

Piotr Włostowic docze­kał się bul­waru swo­jego imie­nia, ota­cza­ją­cego kościół NMP na Piasku, patro­nuje jed­nej ze szkół wro­cław­skich a w 2005 r. zali­czono go w poczet naj­słyn­niej­szych postaci Wrocławia, fun­du­jąc pamiąt­kową tablicę. Związany sil­nie był rów­nież z Poznaniem.