Jak nie­bez­pieczne były słynne Roczniki czyli Kroniki Sławnego Królestwa Polskiego Jana Długosza może świad­czyć fakt, że kon­fi­sko­wane były nawet kro­niki innych auto­rów za to tylko, że cyto­wały nie­które ich frag­menty. Długosz pra­co­wał nad kro­ni­kami, zaj­mu­ją­cymi jedno z pocze­snych miejsc w histo­rio­gra­fii średnio­wiecz­nej, 25 lat. Dlaczego nie mogły się uka­zać aż przez ponad 100 lat? Z jakiego powodu to dzieło wydru­ko­wane 135 lat po śmierci autora w nakła­dzie 1045 egzem­pla­rzy zostało dekre­tem Zygmunta III z 20 XII 1615 r zaka­zane i pod­dane kon­fi­ska­cie. Co spo­wo­do­wało, że musiało cze­kać na kolejną publi­ka­cję następny wiek?

Czy obawa, że dokładne opisy dróg i rzek, sta­no­wiące ścisłą tajem­nicę mogłyby wpaść w ręce wroga? Czy zakaz powo­do­wał lęk przed wydo­by­ciem na jaw wielu tajem­nic królestwa?

Tak wiel­kich, że zagra­żały dzie­dzicz­nym pra­wom dyna­stycz­nym. Kroniki rze­czy­wi­ście są nie­zwy­kle cie­ka­wym, cen­nym i prze­bo­ga­tym źródłem wie­dzy o średnio­wiecz­nej Polsce. Zdradzają tajem­nie naj­cięż­szego kali­bru, choćby nie­sławną sprawę kró­lo­wej Zofii?

Kto w końcu wydał dzieła pierw­szego pol­skiego histo­ryka? Cudzoziemcy. „Hańbą naro­dową” — okre­ślił to znany biblio­te­karz Łukasz Gołębiowski.

Wspaniała kro­nika, któ­rej przy­jem­ność czy­ta­nia jest nie­do­pi­sa­nia, uka­zy­wała się po woj­nie, mimo nie­po­rów­ny­wal­nych moż­li­wo­ści, rów­nież zbyt długo. Zajęło to ponad 45 lat.

Pięknie opra­wione kro­niki bez wąt­pie­nia staną się ozdobą i dumą  biblio­teki domowej.